Έχουν περάσει αρκετές εβδομάδες στο ερημητήριό μου. Έχω καιρό να συναντήσω άνθρωπο, να μιλήσω, να ανταλλάξω έναν χαιρετισμό. Τι υποβλητική που είναι αυτή η ησυχία! Μοναδική συντροφιά ο παφλασμός των κυμάτων, το σφύριγμα του αέρα, το κελάηδημα των πουλιών, οι σταγόνες της βροχής. Τίποτα άλλο. Εδώ είναι εύκολο να απορρίψεις τον πολιτισμό μας-αυτό το παχύ κατασκεύασμα, που στην ουσία φανερώνει διαρκώς και ποικιλότροπα την ασχήμια του �...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Αναρτήστε ενα σχόλιο: